ROM

 

GETUIGENISSEN

 

Vooraf

We willen vooraf uitdrukkelijk stellen dat de verschillende getuigenissen gegeven zijn door de vluchtelingen zelf. Wij zijn niet in staat om deze te controleren en geven ze zoals ze door de personen zijn verteld. Alleen zij zijn verantwoordelijk voor de juistheid van hun verhaal.

Algemeen

Op deze pagina willen we allen maar enkele voorbeelden geven van opmerkelijke getuigenissen van Mensen Zonder Papieren.
We kunnen hier natuurlijk geen duizenden en duizenden getuigenissen naar voor brengen, alleen al omdat ze dan niet meer zouden gelezen worden. Spijtig want daardoor is het duidelijk hoe willekeurig de regularisaties zijn.

We willen er toch eerst enkele voorbeelden in telegramstijl meegeven.

- Willekeur inzake de duur van behandeling. Sommigen hebben antwoord na 1 jaar en anderen na vele jaren.
- Je komt samen met je zus, uit een zelfde land en dorp, met dezelfde achtergrond, hetzelfde verhaal en je zus wordt geregulariseerd en jij niet.
- je komt hier toe in Begie met twee vrienden uit hetzelfde dorp; zij worden geregulariseerd en jij niet alhoewel de omstandigheden identiek zijn.
- Je stelt vast dat VELE vrienden bij hun tweede of derde aanvraag art 9.3. geregulariseerd worden alhoewel er geen nieuwe elementen te bespeuren vallen en jij wordt niet geregulariseerd.
- Een kennis van je die in België een nieroperatie wil laten uitvoeren werd afgewezen met het argument dat hij dat in India kan laten doen en enkele maanden nadien wordt hij toch geregulariseerd. Een ander gelijkaardig geval weer niet.
- Iemand had reeds 9 jaar en 6 maanden een asielaanvraag ingediend, betaalde ondertussen meer dan 6.000 € aan advocaatkosten en had nog steeds geen definitief antwoord. Na een artikel op de website, een persbericht en een aangetekende brief aan de minister is hij binnen de paar weken geregulariseerd.
- Iemand wordt geregulariseerd ... zelfs zonder nieuwe aanvraag van art 9.3. alhoewel hij eerder werd afgewezen.
- Verschillende asielzoekers zijn afgewezen maar gaan in hongerstaking en krijgen hun papieren. Sommige hongerstakers een witte kaart voor 1 jaar, bij een andere hongerstaking is dat een oranjekaart voor 3 maanden, de een mag werken de andere niet enz...      
- DVZ verklaart een aanvraag regularisatie ontvankelijk omdat de vluchteling niet naar Bhutan kan gaan om daar zijn aanvraag in te dienen maar toch weigert ze een asiel en een regularisatie met de reden dat hij niet van Bhutan is en... probeert de Bhutanezen met valse verklaringen naar....Nepal te sturen.
- Een afgewezen asielzoeker vraagt een regularisatie aan en die wordt geweigerd en krijgt bevel het grondgebied te verlaten. Hij vraagt een regularisatie aan en die wordt geweigerd. Richt als illegaal, samen met een paar anderen en bvba op en begint dan een restaurant. Hij vraagt een nieuwe regularisatie aan die wordt toegestaan....                                                                               - Iemand heeft geen verblijfsvergunning maar werkt als "illegaal" toch legaal in een bedrijf. Hij betaalt jaren belastingen en RSZ, spreekt Nederlands en is goed ingeburgerd en toch krijgen ze geen verblijfsvergunning...
enz.... enz....

Hierna geven wat meer gedetailleerde getuigenissen

De familie Tabaei - Ashoori uit Iran, wonende te Willebroek

15-8-2008


Hun verhaal 

Mazda Tabaei en Hoda Ashoori zijn gevlucht voor het Regime in Iran.

Ze hadden politieke problemen in Iran en vroegen in België asiel maar dat werd geweigerd. Ze vroegen een tweede maal asiel en ook dat werd weer geweigerd. Ze hebben nadien een regularisatieaanvraag ingediend en ook die werd geweigerd om reden dat de aanvraag niet vergezeld was van een identiteitskaart alhoewel die mee opgestuurd was.
Deze familie komt nochtans in aanmerking om geregulariseerd te worden op basis van "humanitaire redenen".

Met de twee asielaanvragen samen komen ze op 3 jaar en 8 maanden asielprocedure....of 4 maanden tekort volgens de huidige criteria. De zus van Hoda Ashoori die op hetzelfde moment is aangekomen en zich in identiek dezelfde positie bevond, heeft op 30-3-2007 wel geregulariseerd en heeft een verblijfsvergunning ontvangen. De zoon Shahin gaat in België naar school. Man en vrouw leven niet van het OCMW maar werken officieel in België. Ze betalen al jaren belastingen en RSZ. Ze spreken Nederlands en zijn goed geïntegreerd.

Hoda haar ouders zijn eveneens sinds 2000 in Belgïe maar hadden evenmin asiel gekregen. Enkele weken geleden ontving haar vader, na een hongerstaking, een tijdelijke verblijfsvergunning maar de moeder niet....(!) Gevolg: de vader krijgt daardoor, in afwachting van werk, slechts 670 € OCMW en de moeder zou het land moeten verlaten....

Gegevens familie Tabaei - Ashoori:

         Gegevens vader en moeder: Nemtala Ashoori en Tahery Kobra

Onze bedenkingen.

DVZ regulariseert elke maand zo'n 1000 mensen zonder papieren. Daarvan waren er in 2007 ongeveer 15 % ( 150 per maand ) op basis van "humanitaire redenen". Een criteria waarvoor geen omschrijving bestaat en waar de minister ( dienst Vreemdelingenzaken) een eigen interpretatierecht voor heeft. De nieuwe regering wilde dit veranderen en heeft in haar regeerakkoord de grote lijnen vastgelegd. Ondanks dat wordt de familie Tabaei - Ashoori niet geregulariseerd. Het geval van haar vader die geregulariseerd wordt en zijn echtgenote niet is even schrijnend.

We hopen dat deze familie en hun ouders onmiddellijk worden geregulariseerd.
De willekeur blijft onverminderd bestaan en de regering stelt elke beslissing uit. Dan is men verwonderd dat mensen uit wanhoop in hongerstaking gaan.

Pabitra SUBBA en haar twee kinderen Sweta en Shreya uit Bhutan

28-3-2008

Haar verhaal 

Pabitra is geboren op 14-07-1979 in Bhutan. Haar kinderen zijn geboren in nov 1999 en april 2001
Aankomst en asielaanvraag in Belgi� op 24 april 1998. Haar asielaanvraag werd geweigerd omdat het Commissariaat-Generaal 

(CGVS ) haar verhaal dat ze van Bhutan afkomstig zou zijn niet geloofde.
Zij ontving een negatieve beslissing op 23-10.2000, na 2 jaar en 6 maanden
Op 17 dec 2003 diende ze een aanvraag in tot regularisatie. Het antwoord daarop duurde bijna 3 jaar.
Op 8-11-2006 besliste de dienst vreemdelingenzaken (DVZ) positief op de aanvraag van Pabitra tot regularisatie. Op de bevestigingsbrief stond: "nationaliteit van allen: Bhutan" maar er stond ook dat SUBBA Pabitra kon ingeschreven worden in het vreemdelingenregister na voorlegging van een bewijs van identiteit en nationaliteit.
Een contradictie want alle diensten, ook DVZ en de stad, weten dat Bhutanezen in de onmogelijkheid zijn om documenten van hun nationaliteit te bekomen.
De Bhutanese vertegenwoordiging in Gen�ve, want in Belgi� is geen ambassade, weigert te antwoorden op elke vraag om uitleg of om documenten af te leveren. Ook de internationale organisatie voor migratie (IOM ) bevestigt dat.
Bovendien voorziet de asielwet van 2006 in art 9.bis als de omzendbrief van 21/06/2007 de minister van binnenlandse zaken het volgende: " De voorwaarde dat de vreemdeling een identiteitsdocument moet bezitten, geldt niet voor : - de vreemdeling die op geldige wijze aantoont dat hij zich in de onmogelijkheid bevindt om het vereiste identiteitsdocument te verwerven in Belgi�.
Zowel de stad als de DVZ waren hiervan op de hoogte op het ogenblik van de toekenning van de verblijfsvergunning aan Pabitra Subba.
Niettegenstaande Pabitra aan de voorwaarde voldeed weigerde de stad haar een verblijfsvergunning " witte kaart" uit te reiken. Niet vergeten dat de brief met de verblijfsvergunning op de stad toekwam op 13 november 2006.
De uitleg van de stad is: " Mevrouw SUBBA kon enkel een soort "gezondheidsboekje van UNICEF" voorleggen. Dit werd op 2.10.2007 naar DVZ gefaxt met de vraag of we dit mochten aannemen voor inschrijving. Op 13.2.2008 en 7.3.2008 werd DVZ herinnerd aan deze vraag. Op 07.03.2008 antwoordde men men deze documenten onderzoekt en dat wij moeten wachten op nieuwe instructies alvorens we tot inschrijving mogen overgaan. De stadsdiensten kunnen op dit ogenblik niets anders doen dan wachten op groen licht van DVZ." In andere gevallen heeft DVZ, en ook de stad, al wel "witte kaarten" afgeleverd zonder de eis van het voorleggen van identiteitsdocumenten.

Onze bedenkingen.

DVZ regulariseert deze vluchtelingen en bevestigt dat hun nationaliteit Bhutan is.

Zij weet dat Bhutanezen geen identiteitsdocumenten kunnen bekomen.

Dan toch vragen om de verblijfsvergunning slechts uit te reiken op vertoon van identiteitsdocumenten is volgens ons onwettelijk en aanzien we als pesterij en laag bij de grond. We hopen dat dit eerstdaags, na meer dan een jaar, toch wordt rechtgezet. Het gevolg is anders dat deze vrouw in de illegaliteit moet verder leven. Onbegrijpelijk want Pabitra werkt, spreekt Nederlands en de kinderen gaan hier naar school. 

Resultaat.

Na al de tussenkomsten kreeg Pabitra toch haar verblijfsvergunning eidn mei 2008.

    

Rajan Siwakoti, woordvoerder van de Bhuthanezen.

december 2007 ( update 5-4-2011 )

Zijn verhaal

Rajan Siwakoti, e�n van de woordvoerders van de Bhutanezen in Belgie werd op 14 december 2007 opgepakt en gevangen gezet in het gesloten centrum in Vottem. Samen met enkele andere nationaliteiten, bv. Tibet, zijn de Bhutanezen nochtans een van weinige vluchtelingen die niet kunnen uitgewezen worden omdat hun land ze weigert terug te nemen.

Hij is geboren op 15 december 1975 in Limdutar in Bhutan. Hij behoort tot de etnische minderheid van Nepalezen, ook wel Lhotsampa's genoemd die in Bhutan wordt vervolgd. Hij kwam aan in Belgie op 22 mei 2002 en diende onmiddellijk een asielaanvraag in. Op 17 juli 2002 werd zijn aanvraag afgewezen door het CGVS en ging in beroep.

Hij wil terug naar Bhutan en heeft dit meermaals aangevraagd bij de I.O.M. maar zonder gevolg. DVZ weigert deze Bhutanezen nochtans te erkennen. Omdat deze vluchtelingen niet kunnen bewijzen dat ze ut Bhutan komen zegt DVZ dat ze uit Nepal komen..... maar DVZ kan dat evenmin bewijzen. Hij vroeg een regularisatie aan aangezien hij niet terug kan naar zijn land. Deze werd geweigerd omdat DVZ er van uit gaat dat hij van Nepal is. Hij ging daar tegen in beroep bij de raad van state ( nog steeds niet uitgesproken ) en er loopt nog een procedure om het statuut van staatloze te verkrijgen. Toch sluit DVZ Rajan Siwakoti op en probeert hem te deporteren naar Nepal. Nochtans werd al tweemaal aan de ambassade van Nepal gevraagd of Rajan Siwakoti de Nepalese nationaliteit heeft maar de ambassade heeft dit niet bevestigd.

Ondertussen probeert hij met alle rechtsmiddelen te voorkomen dat hij naar Nepal wordt gedeporteerd, naar een land dat het zijne niet is.

De zaak werd ook aanhangig gemaakt bij de Federale ombudsman en de vertegenwoordigers van het UNHCR in Belgie. De vraag is duidelijk: "Kan men een persoon waarvan men geen documenten heeft die aantonen dat hij de Nepalese nationaliteit heeft, toch naar Nepal sturen?" Tot op heden hebben we nog geen antwoord. Ook aan parlementsleden werd de situatie uitgelegd en sommigen stelden hierover een parlementaire vraag aan minister P. Dewael maar alles blijft ondertussen onveranderd....

Of toch niet: Drie dagen na de arrestatie van Rajan Siwakoti werd een doorlaatbewijs opgesteld. Dit doorlaatbewijs was vergezeld van een document getiteld "begeleidingsfiche aan de verwijdering" . en dat werd opgesteld op 2-1-2008.
Deze begeleidingsfiche vermeld dat de asielzoeker zou geboren zijn in "Kathmandu" terwijl dit uit geen enkel element van het dossier blijkt. Integendeel op andere documenten van DVZ staat vermeld, geboren in Limdutar, Bhutan. DVZ probeerde dus met valse verkalringen Rajan naar Nepal te deporteren. Hiertegen werd op 18 maart 2008 een aankacht ingediend bij de rechtbank in Brussel.

Onze bedenkingen.

Meermaals hebben we de toestand van Bhutanese vluchtelingen in Belgi� aangeklaagd. Blijkbaar wil DVZ nu af van onze bemoeienissen. In plaats van de Bhutanezen te regulariseren sluit DVZ ze op en wil ze deporteren naar Nepal.

Dit is onrechtvaardig en onaanvaardbaar omdat Bhutanezen niet mogen teruggestuurd worden naar een land waarvan ze niet afkomstig zijn. Het is bovendien willekeur omdat vele andere Bhutanezen werden geregulariseerd en nog tientallen anderen al vele jaren illegaal moeten verder leven in Belgie.

lees meer over de situatie van de Bhutanezen...

Resultaat.

Na vele vonnissen heeft de rechtbank van eerste aanleg te Brussel op 4-4-2008 beslist dat Rajan tijdelijk niet kan worden gedeporteerd. Om die reden werd hij onmiddellijk vrijgelaten. Het vonnis voorziet o.m. dat men de uitwijzing van Rajan Siwakoti opschort tot er een definitieve uitsprak zal zijn over zijn statuut van staatloze.

De zaak is niet door gegaan.
Met de grote regularisatie, eind 2009 werd Rajan geregulariseerd op basis van lang verblijf en goede integratie......
En nu maar hopen ........dat hij binnenkort zijn statuut als staatloze krijgt.

Rajan Siwakoti, uiterst rechts, hier nog tijdens een betoging op de luchthaven in Zaventem.

Bhutanees 11 (elf) jaar met oranje kaart en dan na tussenkomst eindelijk witte kaart!...

22-8-2007 ( update 19-02-2008 )

 

 

Zijn verhaal: " 11 jaar van angst en stress"

Manish, een Bhutanees, heeft zijn asielaanvraag ingediend op....1-10-1996.
Na elf jaar heeft hij eindelijk zijn defintieve verblijfsvergunning en ontvangt de witte kaart.

Gedurende elf jaar moest hij bijna maandelijks naar het stadhuis voor een stempel, een verlenging van zijn verblijfsvergunning.
Ondertussen werkt hij officieel als hoofdkok in een van de bekendste restaurants van Leuven.
Hij heeft al die tijd een arbeidskaart, werkt en betaalt belastingen en RSZ maar leeft al elf jaar in grote onzekerheid met angst en stress tot gevolg.
De politici en parlementsleden spreken over "goed bestuur"?! Is het geen taak van de parlementairen om de diensten van de overjeid te controleren op dat goed bestuur en de minister ter verantwoording te roepen voor zulke "misdrijven door nalatigheid" van zijn eigen dienst?

Na verschillende acties naar parlementairen en de minister kregen we antwoord dat Manish na meer dan 6 jaar wachten, wel degelijk zijn definitief antwoord op zijn asielaanvraag had gekregen, en niet na 11 jaar. Manish, zoals zovele vluchtelingen, wist niet altijd wat de papieren juist willen zeggen en ging er van uit dat er nog steeds geen antwoord was gekomen omdat hij al die tijd in Belgie mocht blijven en mocht werken. Elke maand ging hij naar de gemeente om zijn verblijf te verlengen met een stempel op zijn oranje kaart.

Zijn asielaanvraag werd wel degelijk afgehandeld want op 20 maart 2003 werd hij niet erkend als vluchteling door het CGVS. Het onderzoek van zijn asielaanvraag nam dus wel geruime tijd in beslag. Hij werd wel nooit in het bezit gesteld van een bevel om het grondgebied te verlaten en zijn verblijfstitel als asielzoeker werd regelmatig verlengd door de gemeente. Misschien had dit eeuwig kunnen blijven duren ......

Resultaat.

In okt 2007 schreven we alle partijvoorzitters en volksvertegenwoordigers aan om tussen te komen voor deze man. Dit leverde een postief resultaat op. Gelukkig zag DVZ deze "abnormaliteit" zelf ook in en gaf hem zijn regularisatie zelfs zonder aanvraag.

In januari 2008 kreeg Manish zijn definitieve witte kaart.

Getuigenis van Ambir Gurung uit Nepal

8-6-2007

Zijn verhaal: " Opgesloten, gefolterd en vervolgt en toch geen asiel.

Ambir Gurung is gehuwd met Renuka Shrestha en zij hebben 2 kinderen. De kinderen verblijven in Nepal.
In 1991 werd hij lid van de Nepalese Communistische partij (NCP) en nam in 1999 deel aan de verkiezingen als onafhankelijke kandidaat. In 2000 werd hij verplicht te verhuizen naar Kathmandu omwille van pesterijen en bedreigingen van de Maoïstische partij Mao Badi. Van 2002 tot 2004 was hij secretaris van de NCP. In Kathmandu richtte hij een restaurant op. Op 14 maart 2003 kwamen personen van de Mao Badi naar zijn restaurant en eisten 1.500.000 roepies. Hij kon die niet betalen. Na onderhandelingen werd het bedrag verlaagd tot 500.000 en dat heeft Ambir Gurung dan betaald.

In de nacht van 16 februari 2004 werd het huis van Ambir omsingeld door een groep in burgerkleding. Het waren soldaten die hem kwamen arresteren en geblinddoekt wegvoerden naar een soldatenkamp. Daar werd hij ondervraagt en gemarteld tot hij bekende geld te hebben gegeven aan de Mao Badi. De marteling duurde 15 à 20 dagen. Tijdens de marteling scheurde ook zijn trommelvlies waarvoor hij in Belgïe nog steeds in behandeling is. Op 12 april 2004 werd hij vrijgelaten. Nadien kreeg hij nog vele problemen met de soldaten en de Mao Badi.

Op 6 mei 2005 kwam Ambir Gurung samen met zijn vrouw naar Belgie en diende op 14 mei een asielaanvraag in.
Op 16 augustus 2005 kreeg hij een negatief antwoord en op 17 augustus 2005 ging hij in beroep.
Hij ontving een negatieve beslissing op 29 juni 2006 en ging daar tegen in beroep op 20 oktober 2006.
Binnenkort zal de zaak worden behandeld voor de nieuwe raad voor vreemdelingenbetwistingen.

Tot op heden werkten Ambir en Gurung officieel in de horeca.

Onze bedenkingen.

Er werden genoeg bewijzen neergelegd en toch wilt de overheid ze niet aanvaarden. Attesten van Amnesty international, bewijzen dat hij lid was van de NCP, resultaat van de parlementsverkiezingen in 1999, attest van de nationaal mensenrechtencommissie en van Human Right enz.... konden niet baten. Zelfs een boek van een gevangene over de martelpraktijken met vermelding van de naam van Ambir als medegevangene kon niet helpen. Zo vele gevallen worden op willekeurige wijze geregulariseerd dat we niet kunnen begrijpen dat een geval van ernstige vervolging zoals blijkt uit dit dossier, geen verblijfsvergunning kunnen krijgen.

We hopen dat Ambir en zijn vrouw de nieuwe Raad kunnen overtuigen dat ze werkelijk een politiek vluchteling zijn.

Resultaat.

Ambir en zijn vrouw werden gehoord door de nieuwe Raad voor Vreemdelingenbetwistingen(RvV) maar werden afgewezen en moeten het land verlaten. Of ze dit deden is niet gekend.

 

Getuigenis JAGAT RANTJITKAR uit Nepal.

1-5-2007

 

Zijn verhaal: " Ik zie af van mijn OCMW steun en, al ben ik nu illegaal, ik open een restaurant omdat ik zelf in mijn onderhoud wil voorzien"

 

Sinds 26 november 2000 ben ik in Belgi� en heb toen een asielaanvraag gedaan. Negatief antwoord van de beroepscommissie in 2003.
Op dit ogenblik loopt er een nieuw beroep RVS en een nieuwe aanvraag art 9.3
Omwille van politieke redenen en het daarbij horende gevaar voor mijn leven, ben ik gevlucht. Akkoord, de dienst vreemdelingen zaken heeft geoordeeld dat ze mijn aanvraag niet kon aanvaarden en dat ik het land moet verlaten. Ik moet de Belgische wetten respecteren, maar ik kan echt Belgi� niet verlaten omwille van de risico's. Mijn excuus daarvoor.
Dat was de reden dat ik gevraagd heb om me toch te regulariseren op basis van art 9.3. en dat ik vanaf de eerste dag heb geprobeerd me te integreren in Belgi�.
Ik volgde een beroepsopleiding bij de VDAB en ik wilde absoluut een beroep uitoefenen want ik was verlegen dat ik OCMW steun bleef genieten.
Daarom heb ik Nederlands gestudeerd, heb de studies goed be�indigd met een attest en spreek ondertussen zeer goed de Nederlandse taal.
Vervolgens ben ik de hotelschool gaan volgen aan het Vrij Technisch Instituut te Leuven waar ik geslaagd ben en de attesten heb gekregen.
Dat gaf me de kans om een restaurant te openen. Aangezien dat niet kon op mijn naam heb ik een vennootschap laten oprichten naar Engels recht met een dochteronderneming in Belgi�, waar ik mee verantwoordelijk voor ben. Ik heb me dan in orde gesteld in Belgi�onder het ondernemingsnummer en BTW ( BE 879.802.371 )
Alles is bijgevolg wettelijk en statutair verlopen en heeft me veel tijd, energie en geld gekost.
Ik ben dan naar het OCMW gegaan om mee te delen dat ik geen financi�le steun meer moest hebben; ik had er nochtans nog recht op. Dat bewijst toch dat ik hier niet ben om te profiteren van de staat.
Ik heb me al die tijd niet bezig gehouden met acties of hongerstakingen om in het nieuws te komen en om mijn verblijfsvergunning af te dwingen. Ik heb me ingezet om me in te burgeren. Ik had er al die inspanningen voor over om ook zo in mijn levensonderhoud en dat van van mijn gezin, zonder steun van de overheid, te kunnen voorzien.

Tegelijkertijd was er nog het feit dat mijn vrouw ernstig ziek was en aan haar rug moest geopereerd worden. Dat is gebeurd maar zij is nog steeds in behandeling en zal dit jaar opnieuw moeten geopereerd worden.
Ik spreek zeer goed Nederlands, heb me ingeburgerd en zorg voor eigen financi�le inkomsten en heb nog een zieke vrouw in behandeling. Daarom schreef ik al enkele brieven naar de Minister van Binnenlandse zaken met de vraag om mijn regularisatie goed te keuren wegens humanitaire redenen. Tot op heden geen gevolg.

Resultaat.

Op 19 februari 2008 ontving Jagat eindelijk zijn verblijfsvergunning. Nu zal hij eindelijk zijn kinderen kunnen weerzien.

Waarom moest dit weer zolang duren?

Getuigenis BUDIR BUDHATHOKI vluchteling uit Bhutan.

1-5-2007

Zijn verhaal: " Als illegaal zeven jaar officieel gewerkt als kok"

 

Door de situatie in Bhutan was het me onmogelijk in dat land te blijven en heb ik op 4 mei 1998, dus meer dan 9 jaar geleden, asiel aangevraagd in Belgi�. Dienst vreemdelingenzaken heeft toen geoordeeld dat ik niet in aanmerking kwam en dat is spijtig.
Ik kan nochtans niet terug naar mijn land; enerzijds omwille van mijn persoonlijke situatie daar en anderzijds omdat de Bhutanesen in het algemeen niet terug kunnen.

Ik heb enorm mijn best gedaan om me in te burgeren en dit zijn zomaar geen woorden.

- Onmiddellijk de Nederlandse taal aangeleerd en werk gezocht
- Van 1999 tot 2006 officieel gewerkt als onderkok, belastingen en RSZ betaald ondanks dat ik sinds 2001 zogezegd “illegaal” ben. Na de controle van de sociale inspectie in 2006 mag ik niet meer officieel werken en doet de eigenaardige situatie zich voor dat ik nu zou verplicht zijn om in het zwart te werken en geen belastingen meer kan betalen.
- Mijn werkgever wil me absoluut houden want hij vind geen personeel in de horeca en heeft een arbeidsvergunning aangevraagd. Hij krijgt ze niet aangezien ik “onwettig” in het land verblijf. Ook spijtig want onderkok valt onder de knelpuntberoepen.
- Ondertussen heb ik een Nepalese vrouw leren kennen die al wel wettige papieren heeft en ben ik daar volgens onze ritus mee getrouwd. Die kan ik toch ook zomaar niet verlaten.

- Ik heb op dit ogenblik een nieuwe aanvraag art 9.3.ingediend. Ik spreek goed Nederlands, heb me ingeburgerd en kan zorgen voor eigen financi�le inkomsten en ik wil officieel trouwen met de vrouw waarmee ik samenwoon en voor onze ritus getrouwd ben.
Ik wil opnieuw officieel werken. Bovendien weet U dat Bhutanesen niet terug kunnen wegens geen vluchten, weigering van de Bhutanese ambassade papieren af te leveren en de dienst IOM levert een attest af van niet terugkeerbaar.

- ik heb me persoonlijk reeds verschillende keren tot de Minister gericht maar zonder resultaat.

Onze bedenkingen.

Bhutanesen kunnen niet terug omdat er geen vluchten zijn naar Bhutan en ze langs andere wegen niet mogen. Ze hebben nl gen doorgangsbewijs. Ze krijgen dat niet, noch van hun ambassade noch van de Belgische regering. Zij zitten als ratten in een val.

Het zou logisch zijn dat mensen die niet kunnen worden uitgewezen een verblijfsvergunning zouden krijgen. Dienst vreemdelingenzaken en de minister hebben er nochtans geen oren naar. Meer nog, deze vcluchtelingen krijgen ook geen arbeidsvergunning zodat ze door de overheid verplicht worden een misdrijf te plegen: zwart werk of stelen.

Ook de vereniging ROM heeft al ettelijke keren een onderhoud aangevraagd bij Minister Dewael om de situatie van de Bhutanesen in het algemeen te bespreken maar daarop werd zelfs geen antwoord gegeven.

Deze toestand is wraakroepend en al vele keren aangeklaagd bij de politici en partijvoorzitters. Geen resultaat.

Resultaat.

Na een paar brieven aan de minister, acties op de website, allerlei andere acties en een groot artikel in De Standaard en Het Nieuwsblad op woensdag 13 juni 2007, kreeg Budir zijn verplijfsvergunning op 22 juni 2007.

 

GETUIGENIS van onze vriend Bhandari uit Bhutan 1/8/2006

1-10-2006

Zijn verhaal: " Tien jaar wachten op defintief antwoord van mijn asielaanvraag!"

BhandariIk kom uit Bhutan en kwam reeds in 1996 als vluchteling aan in Belgi�

Ik vroeg onmiddellijk asiel aan en 8 jaar later ( je leest goed, acht jaar ) kreeg ik antwoord dat mijn asielvraag negatief was.

Ik ging in beroep bij de Vaste Beroepscommissie en wacht nog steeds op antwoord. We zeggen en schrijven nu 10 jaar na mijn asielaanvraag. ZOLANG BEN IK IN WETTELIJKE PROCEDURE.

BOVENDIEN vroeg ik in 2000 een regularisatie aan op basis van de wet van dec. 1999. Tot op heden, na 6 jaar wachten ( ook hier lees je goed: 6 jaar) ontving ik nog steeds geen antwoord.

Voordeel: Ik werk al 8 jaar legaal fulltime en betaal belastingen en sociale zekerheid in Belgi�. Met mijn inkomen kan ik leven en kon er ook mijn vier advocaten die ik ondertussen heb versleten, mee betalen.
In schijfjes van 200 € heeft me dit al meer dan 5.000 € gekost. Wie zal mij vergoeden voor al mijn moreel leed en ellende en voor mijn financi�le aderlating omwille van deze onrechtvaardige lange procedure? Welke Minister was het weer die sprak van regularisatie voor de personen die 4 jaar in asielprocedure zitten? Misschien is er een regel die zegt als je meer dan het dubbele hebt dat je er dan terug uitvalt.........

Waarom moet ik mee in actie gaan om gewoon binnen een redelijke termijn een antwoord te krijgen?

Waarom verklaart de Minister maar steeds dat alles correct verloopt? Waarom krijg ik geen antwoord op mijn vragen en mails en aangetekende brieven, ook naar de Minister?

 

Feiten:
- Naam en voornaam : BHANDARI RAMKIRSHNA
- Adres: Regastraat 45 te 3000 Leuven
- Dossier nr. : DVZ 4.595.787
- Nationaliteit : Bhutan
- Geboortedatum : 24-4-1975
- Asiel aangevraagd in Belgi� op 20 dec 1996
- Na meer dan 8 jaar oproeping voor interview op 9-6-2005 en negatief.
- In beroep bij de Vaste Beroepscommissie sinds 2005 en nog steeds GEEN DEFINITIEF ANTWOORD na bijna 10 jaar asielprocedure
- Ondertussen op 28-01-2000 regularisatie aangevraagd op basis van de wet van 1999 op de algemene regularisaties
- Gunstig advies aan de Minister van het onderzoekssecretariaat van de commissie regularisaties op 25-11-05……
na meer dan 6 jaar nog steeds GEEN ANTWOORD. - Werkt al 8 jaar officieel met groene arbeidskaart A voor onbepaalde duur
- Betaalt belastingen en sociale zekerheid
- Betaalde al meer dan 6.000 € aan advocaatkosten
- Heeft een immatriculatie die elke maand moet verlengd worden ( 5 € ) en om de vijf maanden moet vernieuwd worden met nieuwe pasfoto….zo al jarenlang.
- Leeft bijna 10 jaar in angst en onzekerheid.
- De advocaat schreef al verschillende brieven om te vragen hoever het staat en ik zelf bel sinds februari om de 14 dagen….. telkens is het afwachten en bel eens terug.

Nog een feit:

- Minister P. Dewael verklaarde in het parlement naar aanleiding van de nieuwe asielwetgeving in juli 2007: ……” Voor de persoon die een aanvraag indient op grond van artikel 9.3 betwist ik uw bewering dat er geen criteria zijn!….In de commissie heb ik het herhaaldelijk over de criteria gehad. In totaal zijn er drie.
Ten eerste zal er rekening worden gehouden met de toestand van de personen
wier asielprocedure te lang aansleept (3 � 4 jaar) en die geen gevaar vormen voor de openbare orde en het bewijs leveren dat ze zich al een beetje ingeburgerd hebben.
Ten tweede wordt ernstige ziekte als een regularisatiecriterium in de nieuwe wetgeving opgenomen. Ten derde zijn de humanitaire omstandigheden of gronden erg moeilijk objectief vast te stellen. Over sommige gevallen bestaat er eensgezindheid. Iedereen zal het ermee eens zijn dat ze niet onder de criteria vallen, maar dat de minister moet optreden. Daarom meen ik dat de drie opgesomde criteria overeenstemmen met de in 2003 overeengekomen vaste rechtspraak. …..”

Onze bedenkingen en vragen:

- Hoelang blijft de regering en de politieke wereld nog beweren dat het gevoerde beleid in orde is ?

- Hoelang sluiten de parlementsleden in ogen vooraleer ze willen tussenkomen bij de minister? Niet voor deze individuele zaken, want die zullen na zo'n publicatie wel telkens geregulariseerd worden. Het gaat over het algemeen gevoerde beleid. In dit geval kan men niet spreken van willekeurige regularisaties, dat is waar. Als men geen antwoord krijgt dan kan men uiteraard niets zeggen over de beslissing, die nog niet genomen is! Zo kan men nog jaaaaaaaren verder gaan. Er zijn geen woorden voor. Het is gewoon wraakroepend hoe men met mensen omgaat. Bob Pleysier, de directeur van Fedasil noemde het onlangs in de krant iets vriendelijker: …" het is tergend dat er zulke lange procedures blijven bestaan voor de finale beslissing inzake verblijfsrecht is genomen…"

- Wie is er, buiten de Minister en de politici, nog verbaast dat mensen zoals deze vluchteling hopeloos worden en mee actie voeren. Omwille van zijn werk kon deze persoon zich niet veroorloven mee in hongerstaking te gaan. We weten ook dat, eens zo'n geval bekent is, men dat vrij vlug zal regulariseren. Dit deed men ook met Sajan die hieronder getuigde en na het begin van zijn hongerstaking zijn regularisatie ontving.

- De vraag is nochtans waarom mensen eerst moeten actie voeren om hun gelijk te krijgen en waarom het beleid zo laks blijft.

- Zowel de willekeur inzake regularisaties als de onverantwoorde lange wachttijden maken de Mensen Zonder Papieren wanhopig en zetten ze er toe aan om ernstige risico's te nemen en in hongerstaking te gaan.

MET DE KENNIS VAN AL DEZE FEITEN ZEGGEN WE: Mijnheer de Minister, de kleine prijs die je moet betalen voor al deze "vergrijpen" is de regularisatie van een klein aantal hongerstakers en actievoerders nu, en een nieuwe algemene regularisatie van de oude dossiers in de onmiddellijke toekomst. De Mensen Zonder papieren verdienen dit.

Resultaat.

Nadat hij de pers inlichtte en een aangetekende brief stuurde naar Minister P. Dewael, ontving hij begin oktober 2006 zijn witte kaart.

GETUIGENIS van Megharaj Adhikari uit Nepal.

1-7-2006

Zijn verhaal: " Amnesty Internaional bevestigt het gevaar voor Megharaj"

 

MeghaRaj krijgt geen verblijfsvergunning als asielzoeker en moest terug naar Nepal.

Dat kan hij niet omwille van het risico en dat is de reden waarom hij mee actie voerde en in hongerstaking ging op 9 juli 2006.

Megharaj is gevlucht omdat hij het risico liep het slachtoffer te worden, hetzij van het Royal Nepali Army (RNA) hetzij van de Mao�stische rebellen. Megharaj zijn huis werd bezet door het RNA die het huis omwille van zijn ligging omvormde tot legerpost. De echtgenote van Megharaj is hierdoor in haar privacy beperkt en alle bezoekers worden ondervraagt. Het huis loopt het risico aangevallen te worden door de Mao�sten. De kans is groot dat de Maoisten Magharaj aanzien als vijand. Omwille van het gevaar voor zijn leven is Raj gevlucht. Zijn verhaal wordt bevestigd door Amnesty Internationaal. Voor de Belgische overheid is er nochtans geen vuiltje aan de lucht.

Zoals Raj zijn er duizenden. Anderen krijgen dan weer wel een verblijfsvergunning of een regularisatie. Wie sprak er over willekeur?

 

 

        RAJ                                   Rechts, de vrouw van Raj en het grootste meisje is zijn kind. Soldaten zijn altijd aanwezig.

Resultaat.

Dank zij de hongerstaking werd Megha Raj geregulariseerd. Hij had toen nochtans een aanvraag ingediend en de dienst Vreemdelingenzaken liet hem wel tot het einde van de hongerstaking in het ongewisse.

GETUIGENIS van Sajan PUN uit Bhutan.

1-7-2006

Zijn verhaal: " Goed geintegreerd en 8 jaar wachten op een uitspraak"

 

SAJAN is geboren in Bhutan, een koninkrijkje nabij Nepal. Hij is 30 jaar oud en leerde zijn 26 jarige vrouw Kamela kennen in Belgie. Ze kregen samen een zoon Sunil. Sajan en Kamela vluchtten uit Buthan om in Belg�e asiel te vragen.

 

Sajan met vrouw Kamela, beiden gingen in hongerstaking. Foto met hun zoontje Sunil.

Sajan zijn lijdensweg

27-06-1997: asielaanvraag:

15-07-1997: antwoord: onontvankelijk en grondgebied verlaten

22-07-1997: beroep bij het Commissariaat-Generaal ( CGVS )

23-03-1998: Het CGVZ beslist dat er verder onderzoek noodzakelijk is en toegelaten tot de gegrondheidsfaze

23-10-2000: CGVZ beslist een weigerig te geven op het asielverzoek

12-07-2001: Vaste Beroepscommissie (VBC) beslist dat het beroep dat was ingediend wordt geweigerd. Geen asiel.

28-01-2000: Tussendoor diende Sajan op 28-01-2000 een verzoek in tot regularisatie op basis van de algemene regularisatiewet
                  van 22-12-1999.

21-03-2005: De behandeling van het dossier liet op zich wachten en pas op 21-03-2005 werd er door het secretariaat vastgesteld dat het dossier weliswaar volledig was, maar stukken bevatte die aanleiding konden geven tot betwisting. Dit zagen ze na meer dan 5 jaar ! Het dossier werd overgemaakt aan de commissie voor regularisatie. De commissie behandelde het dossier op de zitting van 12-05-2005 maar werd uitgesteld naar de zitting van 09-06-2005. Op 08-09-2005 bracht de commissie negatief advies uit.

Reden van het negatief advies: Voor de periode van vier jaar in procedure wilde de commissie alleen rekening houden met de datum van de asielaanvraag 27-06-1997 tot de datum van de aanvraag van de regularisatie zijnde 28-01-2001 en dat was slechts 3 jaar en 7 maanden ipv 4 jaar.

Bemerkingen:

1. Dit is natuurlijk niet correct aangezien hij een asielaanvraag indiende op 27-06-1997 en slechts een definitief negatief antwoord kreeg op 12 juli 2001 en dat is 4 jaar en 15 dagen. Daarmee had hij wel moeten geregulariseerd worden.

2. Gans de procedure om dat vaststellen duurde van 28-01-2000 tot 08-09-2005 zijnde 5 jaar en 7 maanden!

EN VERDER:

- Sajan vanaf zijn aankomt in Belg�e ingeschreven werd in het wachtregister te Brugge
- Hij vanaf 23-03-1998 een attest van immatriculatie heeft gekregen en tot 25-02-2006, zijnde bijna 8 jaar legaal in Belgi� is verbleven en hij zolang heeft moeten wachten om een definitieve uitspraak op zijn dossier te krijgen.
- Hij ondertussen blijk heeft gegeven van zijn bereidheid tot integratie door in het Centrum voor volwassenenonderwijs te Brugge Nederlands te leren; hij volgde 480 lestijden welke hij met vrucht be�indigde. Hij het Nederlands goed beheerst zoals door zijn lerares wordt bevestigd. Hij ook in het verenigingsleven is geintegreerd.
- Dat Sajan bovendien nog en ander bewijs van goed burgerschap heeft geleverd door onmiddellijk werk te zoeken en door te werken eens dat hij werk had gevonden. Zo heeft hij ononderbroken gewerkt van 1998 tot 2006.
- Door zijn officieel werk heeft hij belastingen en sociale bijdrage betaalt.

Bevel om het grondgebied te verlaten

Op 13-01-2006 trof de Minister het besluit dat Sajan het grondgebied moest verlaten aangezien de regularisatieaanvraag, ingediend op 22-12-1999, definitief verworpen was.

Op 28 februari 2006 werd beroep aangetekend bij de RVS en op 31 maart 2006 werd een nieuwe aanvraag tot regularisatie ingediend op basis van art 9.

Alhoewel de minister telkens verklaart, in omzendbrieven en publiek, dat personen die 4 jaar in procedure zijn en 3 jaar voor gezinnen in aanmerking zouden komen voor regularisatie, heeft Sajan na meer dan 8 jaar nog steeds geen antwoord.

OM AL DIE REDENEN IS SAJAN, SAMEN MET ZIJN VROUW, IN HONGERSTAKING.

DIT IS DE WILLEKEUR DIE WE VAN IN HET BEGIN AAN DE KAAK HEBBEN GESTELD EN WAAROM HONGERSTAKINGEN BEGRIJPELIJK ZIJN EN GERECHTVAARDIGD.

Resultaat.

Ondertussen kreeg Sajan, ook voor zijn zoontje en dank zij de hongerstaking, zijn regularisatie. Zijn vrouw Kamela, moeder van Sunil, kreeg geen verblijfsvergunning omdat ze niet wettelijk getrouwd waren en moest dus het land verlaten . Ze konden natuurlijk niet wettelijk trouwen omdat ze geen verblijfsvergunning hadden....... ondertussen zijn ze na 32 dagen gestopt met hongerstaken.

Na de hongerstaking kreeg ook Kamela haar verblijfsvergunning.