opiniestuk
4-9-2009

Vreemdelingen die willen werken moeten natuurlijk ook mogen werken.

Problemen bij de regularisatie door de eis van een arbeidskaart B

In de instructienota van 18 juli 2009 van de regering over de regularisatie van mensen zonder papieren staat in art 2.8.B dat een vreemdeling onder meer kan geregulariseerd worden mits allerlei voorwaarden en dat het dossier moet aangevuld worden met een arbeidscontract en met een positief advies betreffende de aangevraagde arbeidskaart B, afgeleverd door de Gewesten.

Die arbeidskaart B, vereist voor vreemdelingen die minder dan 5 jaar ononderbroken in België verblijven is in de praktijk meestal een onoverkomelijke hinderpaal.

De wet voorziet dat een werkgever in België een buitenlandse werknemer slechts mag tewerkstellen voor zover het niet mogelijk blijkt om binnen een redelijke termijn onder de werknemers die reeds op onze arbeidsmarkt aanwezig zijn, iemand te vinden die - al dan niet na het volgen van de nodige opleiding - geschikt is om de openstaande vacature binnen een billijke termijn in te vullen. Dit heet het "arbeidsmarktonderzoek". De arbeidsmarkt wordt ruim bekeken: binnen België, maar ook de arbeidsmarkt van de lidstaten van de EU / EER, zelfs de nieuwe lidstaten

Bepaalde categorieën van vreemdelingen zijn vrijgesteld ( denk aan topsporters, leidinggevenden, vorsers, nieuwe EU onderdanen enz...)

De verplichting van een arbeidskaart B is normaal voor vreemdelingen in het buitenland die naar België willen komen werken. Deze eis nu verbinden aan de regularisatiecriteria is een vergissing en zal zware problemen geven. We zetten de problemen even op een rijtje.

• Elk gewest afzonderlijk is bevoegd inzake de aflevering van een arbeidskaart B
  In de praktijk weigert de administratie automatisch elke aanvraag om een arbeidskaart voor een werknemer die niet behoort tot een van de vrijgestelde categorieën van het arbeidsmarktonderzoek

De minister kan in 'individuele behartenswaardige gevallen gevallen, om economische of sociale redenen', een afwijking toestaan van het arbeidsmarktonderzoek. De ervaring van het laatste jaar leert ons hierover het volgende: het Brussels en Waals gewest passen bijvoorbeeld voor de mensen zonder papieren die al in België waren ( hongerstakers bv.) individueel de uitzondering toe en het Vlaamse Gewest niet en weigert systematisch de arbeidskaart B.

Als deze verschillende toepassing van het toekennen van een arbeidskaart B blijft, zal de regularisatie volgens art 2.8.B ( vreemdelingen met geen 5 jaar verblijf in België) een fiasco worden, zeker in Vlaanderen. De vreemdelingen die in Vlaanderen wonen, zijn geïntegreerd en hebben de taal geleerd maar zullen uit de boot vallen. Ze zijn dan gestraft en moeten een werkgever zoeken in Brussel of Wallonië wat niet zal kunnen gezien ze alleen het Nederlands machtig zijn. Die ongelijkheid tussen de gewesten is ten overstaan van de vreemdelingen onrechtvaardig.

Zelfs als alle gewesten automatisch de arbeidskaart B in deze gevallen zouden toekennen zal het al een mirakel zijn indien de vreemdeling een arbeidscontract krijgt en wel om volgende redenen:

• Het is voor een vreemdeling in het algemeen moeilijk om werk te krijgen, zeker voor iemand die op dat ogenblik nog steeds illegaal is en geen verblijfsvergunning kan voorleggen.

• De werkgever moet de vreemdeling zijn verhaal van regularisatie geloven, allerlei paperassen invullen en doorsturen naar het ministerie.

• Het zal waarschijnlijk maanden duren eer de vreemdeling, en dus ook de werkgever een antwoord hebben over een arbeidskaart B, over een regularisatie en over de werk- en verblijfsvergunning.
  

We vragen daarom met aandrang dat de regering de vraag naar een arbeidskaart B in het geval van een regularisatie volgens art 2.8.B zou herzien. Dit kan perfect door het opstellen van een KB. Indien dit niet gebeurt zouden alle Gewesten in dit land minimum moeten overeenkomen om eenzelfde houding aan te nemen en om de uitzondering om “economische of sociale redenen” zoals voorzien in de wet, toe te passen voor de regularisaties tussen 15 september en 15 december. Ze zouden dan voor deze gevallen, automatisch een positief advies geven op elke vraag voor een arbeidskaart B gestaafd door een reëel arbeidscontract.

Zou het niet wraakroepend zijn dat vreemdelingen die aan alle criteria voldoen en die willen werken en een arbeidscontract hebben van een werkgever, dat die geen arbeidskaart B zouden ontvangen en niet mogen werken. Daardoor zouden ze buiten hun schuld ook geen verblijfsvergunning ontvangen.
De wanhoop en woede bij de vreemdelingen zou dan terecht zeer groot zijn.

We hopen dat de politici de ernst van dit probleem zullen inzien en er dringend een oplossing zullen aan geven. Het kan toch niet de bedoeling zijn van politici om criteria op te stellen om het probleem van de mensen zonder papieren op te lossen en dat ze tezelfdertijd obstakels inbouwen zodat de vreemdeling in de praktijk niet kan geregulariseerd worden.
Zonder dringende regeling komen we opnieuw terecht in de chaos die er de laatste jaren is geweest.

Pol Van Camp,
woordvoerder vereniging recht op migratie