ROM

---

De situatie van de Bhutanesen in België.

Leuven 11-10-2007

Even Bhutan situeren.

Het is een kleine koninkrijk gelegen in het Himalaya gebergte Bhutan ligt tussen China (Tibet) en India.
Het heeft zo'n 700.000 inwoners ( alhoewel niemand het juist weet ) en is iets groter dan België;.
Het heeft een absolute monarchie. Het land wordt geleid door vertegenwoordigers van de Drukpas, een boeddhistische bevolkingsgroep die de taal Dzongkha spreekt.Het zijn inheemse Bhutanen, die verwant zijn aan Tibetaanse groepen. Zij zijn de beslissende groep die de monarchie en de overheid controleert en de economie overheerst.
Andere grote groepen zijn de Lhotshampa uit Nepal en de Sharchop uit Assam.
Volgens de officiële statistieken behoren 28 procent van de Bhutanezen tot de Lhotsampa, anderen zeggen dat ze bijna de helft van de bevolking uitmaken.
Sinds het einde van de jaren zeventig is de Bhutanese overheid een campagne begonnen om de Lhotsampa het leven moeilijk te maken, omdat ze vreesde dat de Lhotsampa op termijn de taal en cultuur van de Drukpas zouden verdringen. Wetten uit 1977 en 1985 beperkten voor vele Lhotsampa’s de toegang tot het Bhutanees staatsburgerschap. Inwoners die de
Dzongkhataal niet beheersten of die de geschiedenis en de cultuur van Bhutan onvoldoende kenden, werden niet meer als Bhutanese burgers beschouwd. Als gevolg daarvan konden vele Lhotsampa’s niet aan officiële papieren geraken.

Nadat de overheid in 1989 het ‘One nation, one people program’ had ingevoerd,waarin de Nepalese taal van de schoolbanken werd verbannen, kwamen de Lhotsampa’s in opstand. De dissidenten die demonstreerden werden opgepakt en in de cel gezet.
Ondertussen wonen in opvangkampen van UNHCR (VN Hoog Commissariaat voor de Vluchtelingen) in het oosten van Nepal zo’n honderdduizend Lhotsampa’s. De Bhutanese overheid wil hen niet terugnemen, ze zegt dat de vluchtelingen Nepalezen zijn.
Er is een aanbod van de Verenigde Staten om 60.000 Bhutanese vluchtelingen uit Nepal te hervestigen in Amerika. Dat heeft de onderlinge spanningen in de vluchtelingenkampen verhoogd. Dat laat Human Rights Watch weten in een rapport dat in mei 2007 is verschenen. Vluchtelingen die de terugkeer naar hun land Bhutan, de enige aanvaardbare oplossing vinden, bedreigen en intimideren degenen die naar de VS willen.

Bhutanezen in België

Sommige van die Bhutanese vluchtelingen zijn ook naar het Westen gevlucht. Naar schatting zijn er een 300 tal Bhutanezen in België. Daarvan zijn er nog een 60 tal zonder papieren in België. De laatste tijd hebben sommigen geluk gehad en werden, zoals vele vluchtelingen van andere nationaliteiten, om onverklaarbare redenen, geregulariseerd. We schatten dat dit er zo'n 100 tal zijn tijdens de laatste twee jaar. Van de Bhutanezen zonder papieren ontvangen er sommigen nog OCMW steun, anderen niet. Straks meer daarover.

Het probleem van de Bhutanezen kunnen we samenvatten als volgt:

Bhutanesen van Nepalese afkomst die als minderheidsgroep omwille van een etnische zuivering uit hun land worden verdreven en hier meestal geen asiel krijgen.
Velen worden geregulariseerd, om welke reden ook, en anderen niet. Ze hebben een bevelschrift het grondgebied te verlaten. Als deze mensen dan terug naar Bhutan willen gaan dan kunnen ze niet. Er zijn geen vluchten naar Bhutan, en naar andere steden kunnen ze niet vliegen aangezien ze geen papieren hebben. Daardoor kunnen ze ook niet weg met andere vervoermiddelen want ze mogen geen enkel land binnen.
Hun ambassade in Zwitserland, want in België is er geen ambassade, weigert gewoon te antwoorden op de vraag naar papieren. Aangetekende brieven, ook van hun advocaten, helpen de vluchtelingen niet verder.
Ook de internationale organisatie voor migratie ( IOM), kan hen niet helpen en levert een verklaring af dat ze niet kunnen gerepatrieerd worden gezien vorige redenen.
Van al deze feiten werden al de Volksvertegenwoordigers, de partijleidingen, dienst vreemdelingenzaken en de minister van binnenlandse zaken op de hoogte gebracht. Geen resultaat.
Gevolg: al deze vluchtelingen krijgen geen verblijfsvergunning, kunnen niet terug en moeten hier illegaal leven en overleven door het bedrijven van een misdaad: stelen of zwartwerk.

Lijdensweg van de Bhutanezen

Nadat de Bhutanese vluchtelingen asiel hadden aangevraagd is die aanvraag voor de meesten geweigerd. Meestal omdat dienst Vreemdelingenzaken hun verhaal ongeloofwaardig achtte.
Sommigen gingen dan in beroep bij de RVS, anderen vroegen een regularisatie aan, nog anderen vroegen het statuut van staatloze en sommigen bleven gewoon illegaal in België. Velen onder hen waren hier al sinds 1996...

Wat is dan het probleem of wat is er zo verschillend met andere asielzoekers en mensen zonder papieren.
Naast de toch wel wraakroepende situatie van de MZP die terug moeten naar zeer onveilige landen zoals bv. de Afghanen, is de situatie van de Bhutanesen nog specialer.

Wat klagen we aan

We klagen aan dat de overheid niets doet aan deze situatie en deze Bhutanese vluchtelingen zovele jaren in onmenselijke situaties laat.
Ofwel stuurt men hen terug ofwel laat men hen in België, maar dan geeft men hen een verblijfsvergunning en de kans om te werken en te overleven.

De overheid geeft als argument om niets te doen dat de meesten van deze Bhutanezen niet van Bhutan zijn maar wel van Nepal.
Het is simpel: ofwel bewijst de overheid dat en treft dan de nodige maatregelen ofwel
moet zij het voordeel van de twijfel laten spelen en regulariseert ze deze mensen.
Maar er is veel meer aan de hand.
Het voorbeeld van de Bhutanezen bewijst ook de grote willekeur van de regularisaties.
Caritas heeft er een grote studie rond gemaakt, elke advocaat stelt het dagelijks vast en alle verenigingen rond vluchtelingen en het FAM, een vereniging die alle grote organisaties uit het middenveld groepeert hebben dit aangeklaagd. Allen minister Dewael en zijn partij blijven het tegendeel beweren. Vroeger klaagde CD&V het ook aan maar nu tekent zij een akkoord waarin die willekeur zal blijven.
Vele Bhutanezen worden geregulariseerd. Dat is prachtig voor diegenen die het lot hebben gewonnen maar zo erg en zo frustrerend voor de overblijvenden. Dat gevoel kennen natuurlijk alle MZP. Terecht komen in een loterij of vogelpik.... heel erg. Van de willekeur kunnen we tientallen voorbeelden geven, er staan er ook verschillende op onze website www.rechtopmigratie.be

Naast dat beleid van willekeur klagen we ook dit beleid van slecht bestuur aan.
Of hoe kan je het anders noemen als je reeds 11 jaar wacht op een definitief antwoord op je asielaanvraag....
Deze Bhutanees wacht reeds sinds 1996 op een antwoord. Mag ondertussen werken, RSZ en belastingen betalen en elke maand naar het stadhuis gan voor een verlenging van zijn verblijf tot de dienst vreemdelingenzaken ooit eens een beslissing zal treffen. Hij wacht al 11 jaar .....

We klagen ook aan dat de volksvertegenwoordigers hiervoor niet tussenkomen.

We klagen ook aan dat de OCMW deze mensen niet altijd voorthelpt.
Zelfs de OCMW wet voorziet in haar eerste artikel dat elke persoon het recht heeft op maatschappelijke dienstverlening.
Men kan er zich niet van vrijpleiten door te stellen dat de steun aan vreemdelingen die het land moeten verlaten, beperkt is tot één maand zoals voorzien in art 57 van de OCMW-wet. Ten eerste omdat er verschillende arresten zijn die bevestigen dat ze wel recht hebben op steun.( o.m. Hof van Cassatie 18-12-2000 nr RC00C12)
" De beperking van de maatschappelijke dienstverlening tot maximum één maand als bepaald in art. 57, § 2, derde en vierde lid, OCMW-wet geldt alleen voor de vreemdelingen die weigeren gevolg te geven aan het bevel om het grondgebied te verlaten, maar niet voor degenen die om redenen, onafhankelijk van hun wil, verhinderd zijn om naar hun land van herkomst terug te keren; ten aanzien van laatstgenoemden blijft het openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn gehouden tot maatschappelijke dienstverlening tot het ogenblik waarop zij in staat zijn het grondgebied effectief te verlaten. "

En ten tweede omdat de brief van het POD aan alle ocmw's, bevestigd in de omzendbrief van 18-9-2007, stelt dat de maximum termijn van één maand voor het verlenen van maatschappelijke dienstverlening verdwijnt voor de vreemdeling die een verklaring tot vrijwillige terugkeer heeft ondertekend. Hij zal die maatschappelijke dienstverlening blijven ontvangen tot aan het vertrek van betrokkene. ( behalve wanneer het uitstel van vertrek enkel aan zichzelf te wijten is )

Besluit

- Het is onbegrijpelijk en een democratische staat onwaardig om vluchtelingen, die men niet kan uitwijzen, in België te laten in de illegaliteit, zonder verblijfs- en arbeidsvergunning.
- Al is ocmwsteun voor deze mensen een tijdelijke oplossing, het kan toch niet dat men deze vluchtelingen voor de rest van hun leven verplicht ocmwsteun te ontvangen en ze weigert te laten werken...en ons burgers laat opdraaien voor de kosten.
- Het is onbegrijpelijk dat de parlementsleden, die toch een controletaak hebben, de minister niet dwingen om een oplossing te vinden. Zij zijn niet gekozen om mistoestanden toe te dekken of om het beleid van de minister te verdedigen noch om acties te doen beëindigen. Ze zijn gekozen om de minister te controleren en een slecht beleid en mistoestanden aan te klagen.

Leuven
11-10-2007